شعرهای دوست من

 

 

 

استیصال

 

حرف هایم در واژه ها عبث گره خورده

                                                   کور

که این چنین مغموم جمله های ناباورانه گشته ام

 

زمین شلاق می زند مرا

منی که سالهاست دستانم از آسمان کوتاهند

تکرار بی نصیبی ام از این جهت خوش است ;

قولی که با خودم داده ام از بهر استیصال

هر بار دوره می کنم اش

 

امید وار گرد خویش می چرخم

و هر غروب

انگار که دوباره آغاز می کنم

اما، گویی که با نقص عضوی همیشگی

باید که نرمش این دست و پنجه را

با خالی همیشگی ام

من، به سر کنم

 

هزار آینه ی در هم شکسته ام

 

تصویر شکسته ام از هر جهت نمایان است.


                                                            امیرحسین هومین فر

 

/ 0 نظر / 11 بازدید